Jeżyki

ZAMIERZENIA WYCHOWAWCZO-DYDAKTYCZNE - listopad

TEMATYKA:

  1. Dlaczego nawet Superbohater ma obowiązki?
  2. Co powinien wiedzieć każdy Polak?
  3. Czy Kujawiak może tańczyć Krakowiaka?
  4. Gdzie można spotkać Małą Niedźwiedzicę i Wielką Niedźwiedzicę?

CELE:

  • rozwijanie wiedzy na temat rodziny (nazywanie członków rodziny i relacji między nimi),
  • budzenie zainteresowania literami (t, i, d, k),
  • rozwijanie sprawności fizycznej,
  • rozwijanie mowy (wzbogacanie słownictwa, wypowiadanie się na podstawie wysłuchanego tekstu),
  • zapoznanie z prawami i obowiązkami dziecka,
  • uczestniczenie w zabawach rozwijających aktywność badawczą,
  • budzenie zainteresowań konstrukcyjnych i technicznych,
  • rozwijanie umiejętności plastycznych,
  • poszerzanie wiedzy na temat Polski,
  • rozpoznawanie cyfr – 5, 0, 6,
  • rozwijanie umiejętności wykonywanie płynnych ruchów podczas tańca,
  • opanowanie wybranych figur polskich tańców narodowych (polonez, kujawiak, krakowiak),
  • rozwijanie wiedzy na temat przestrzeni kosmicznej,
  • doskonalenie umiejętności gry na instrumentach perkusyjnych,
  • rozwijanie wiedzy na temat naszej planety – Ziemi,
  • rozwijanie umiejętności wokalnych,

Piosenka:

"To Polska"

1.
Gdzie płynie Wisła błękitna
od gór aż do morza,
gdzie mowę ojczystą wciąż słychać,
tam jest nasza Polska,

Ref.:
Tam Polska, Polska, Polska,
nasz kraj, nasza ojczyzna.
Polska, Polska, Polska,
ziemia kochana, najmilsza.

2.
Gdzie flaga biało-czerwona
tak dumnie powiewa
i hymn narodowy z powagą
każdy Polak śpiewa.

Ref.: Tam Polska, Polska, Polska...

*

Wiersz:

"Co to jest Polska?"
(Czesław Janczarski)

– Co to jest Polska? –
Spytał Jaś w przedszkolu.
Polska – to wieś i las,
i zboże w polu,
i szosa, którą pędzi
do miasta autobus,
i samolot, co leci
wysoko, na tobą.
Polska – to miasto,
strumień i rzeka,
i komin fabryczny,
co dymi z daleka,
a nawet obłoki,
gdy nad nami mkną.
Polska to jest także twój rodzinny dom.
A przedszkole?
Tak – i przedszkole,
i róża w ogrodzie
i książka na stole.

Dla rodziców

Kij czy marchewka, czyli dylematy...

Wychowanie dziecka to jedna z najtrudniejszych ról, jaką otrzymują rodzice. To oni odpowiadają za przygotowanie go do życia i wprowadzenie w świat dorosłych. Nierzadko zastanawiamy się jakie rozwiązania i metody wychowawcze stosować. Najczęściej wychowujemy dziecko nieświadomie, stosując wzorce zaczerpnięte z naszych domów rodzinnych – czyli wychowujemy nasze dzieci tak, jak sami byliśmy wychowywani.

Co to jest wychowanie?
Wychowanie to celowe, świadome działanie – interakcja między rodzicem a dzieckiem - które ma na celu wywołanie względnie stałych pozytywnych zmian w zachowaniu i osobowości dziecka.

Karać czy nie?
W zasadzie każdy z nas rodziców, stosuje jakiś sposób karania i nagradzania. Jeśli trzymamy się pewnych zasad, metody te są ogromnie wspierające w procesie wychowania. Natomiast nadużywanie ich, może nas nie tylko oddalić od osiągnięcia celu wychowawczego, ale również prowadzić do pogłębienia problemów oraz, niejednokrotnie, do pojawienia się nowych.

Kara – to sztucznie lub naturalnie wywołana sytuacja, która sprawia dziecku przykrość, budzi niezadowolenie, utrudnia zaspokojenie potrzeb, mająca przede wszystkim zahamować ten rodzaj zachowania, który ją wywołał.

Wymierzając karę powinniśmy znać zasady karania. Kara nie przyniesie oczekiwanego efektu, jeśli udzielamy jej będąc źli, zdenerwowani, zmęczeni. Kiedy udzielamy kary będąc w takim stanie, będzie ona prawdopodobnie nieadekwatna do popełnionego czynu.

Nie tylko kara jest ważna, ale również atmosfera z nią związana. Kara spełni oczekiwania tylko wtedy, gdy dziecko zrozumie, ze zachowało się źle, gdy obudzi się w nim chęć poprawienia zachowania i unikania w przyszłości zachowań niewłaściwych. Kara nie może stanowić odwetu, który stosujemy na dziecku za własne niepowiedzenia, nie może być wynikiem bezsilności czy złości. I najważniejsze – kara spełni swą funkcję tylko wówczas, gdy istnieje uczuciowa więź i przekonanie o wzajemnej życzliwości.

10 złotych zasad bezpiecznego stosowania kar

  1. Nie należy karać zbyt ostro za błahe lub jednorazowe przewinienie.
  2. Karać tylko wtedy, gdy dziecko jest świadome popełnionego czynu, tzn. zna obowiązujące normy postępowania i konsekwencje ich przekroczenia, a jednak normy te przekracza.
  3. Stosować kary naturalne, tzn. polegające na tym, że dziecko, które postąpiło źle, powinno samo naprawić wyrządzoną szkodę.
  4. Nie wolno karać bez wysłuchania wyjaśnień i ewentualnych usprawiedliwień winowajcy, przy czym skrucha winna wpłynąć na złagodzenie kary.
  5. Kara nie powinna poniżać dziecka, ani godzić w jego ambicję i godność osobistą.
  6. Przy wymierzaniu kary należy stopień jej surowości oceniać z punktu widzenia potrzeb dziecka.
  7. Zbyt częste i surowe kary pobudzają dziecko do kłamania i wykrętów w celu ich uniknięcia.
  8. Jesteśmy konsekwentni w stosowaniu kar – tylko wtedy przyniosą one pożądany skutek – czyli wyeliminowanie negatywnego zachowania.
  9. Dziecko karane nie powinno wątpić w dobre intencje rodzica, dlatego należy oceniać postępek, a nie osobę.
  10. Nigdy nie stosujemy przemocy fizycznej. To środek, który poniża godność dziecka, budzi w nim skłonność do okrucieństwa i agresji wobec osób słabszych, a jednocześnie żal i nienawiść do osoby karzącej. Dzieci bite często kłamią i oszukują. Rezultatem bicia jest rozwinięcie osobowości zamkniętej w sobie i nieszczerej. Stosowanie tej metody powoduje, że dziecko staje się niewrażliwe na łagodne środki dyscyplinujące.

Warto być świadomym tego, że jeśli decydujemy się na stosowanie kar wobec własnego dziecka, to karanie trzeba łączyć z nagrodą. Po pierwsze więc - karzemy niewłaściwe zachowanie dążąc do jego wyeliminowania, a następnie doprowadzamy do wystąpienia zachowania pozytywnego i je nagradzamy.
c.d.n.